| روزها فكر من اينست همه شب سخنم |
|
كه جـرا غافل از أحوال دل خويشتنم |
| از كجـا آمده ام آمدنم بهـر جه بـود |
|
بكجتـا ميـروم آخـر ننمائي وطنـم |
| مرغ بـاغ ملكوتـم نيـم از عالم خاك |
|
دو سه روزي قفسى ساخته اند از بدنم |
| من بخود نامدم انيجا كه بخود بـازروم |
|
آنكه آورد مـرا باز بـرد بر وطنـم |